Lorenzo Lotto, over altaarstukken en sprekende portretten
lezing naar aanleiding van de tentoonstelling in Londen

Lorenzo Lotto (ca. 1480-1556/57) is een schilder uit de tijd van de Hoog-Renaissance. Zijn werk is niet erg bekend. Dat komt wellicht omdat hij wordt overschaduwd door Michelangelo en Raphaël en stadsgenoten als Titiaan en Giorgione en misschien ook wel omdat zijn werk in zijn eigen tijd als ouderwets werd ervaren. Die onbekendheid is onterecht, want wie eenmaal de moeite neemt zijn werk goed te bekijken laat het niet meer los. De kunstenaar weet binnen die oudere traditie een heel eigen groei door te maken, vrij van de invloed van Titiaan. Dit eenzame pad bracht hem in sommige opzichten verder dan zijn tijdgenoten. Lotto leidde in Noord Italië een zwervend bestaan. Veel van zijn werk bevindt zich nog op de oorspronkelijke plaats, vaak in kerken en kapellen in kleine plaatsjes. Bijzonder is de belangstelling die Lorenzo Lotto had voor het leven van eenvoudige mensen in hun eigen huishoudelijke omgeving. Binnen zijn oeuvre springen de grote altaarstukken eruit, naast die intieme portretten. Die schilderijen zijn ongelooflijk fraai in hun detaillering, lichtweergave en stofsuggestie. Daarnaast hebben ze, zo zal Paul Bröker onthullen, vaak een intrigerende symboliek…ook de portretten! Ze zijn in de National Gallery in Londen te zien van 5 november 2018 t/m 10 februari 2019.


Portret van een jongeling voor een wit gordijn
Lorenzo Lotto (circa 1508),
Kunsthistorisch Museum, Wenen
Utrecht
Instituto Cervantes, vrijdag 11 januari 2019, 10.00- 12.00 uur
Gouda
het Inspiratiehuis, zaterdag 2 februari 2019, 14.00 -16.00 uur
Docent
Prijs
lezing € 20,-